Weg ermee!

Ik lag na een ingreep in het ziekenhuis en de verpleegkundige kwam binnen met een open tray met instrumenten.
Het zag er op het oog schoon uit, maar ik begreep twee dingen niet.
Ten eerste waarom de tray niet was afgedekt en ten tweede waarom alle instrumenten er rommelig op lagen.
Je kreeg bijna de indruk dat de hele handel op de grond was gevallen en maar vlug was opgeraapt.

Dus ik had al vragen over de hygiene voordat ze bij me was.

Ze stelde zich keurig voor en was hartstikke aardig.
Vertelde me dat ze de wond zou gaan behandelen en dat misschien wat pijnlijk zou zijn en dat het ook wat zou bloeden, maar dat dat niet erg was.

Ze pakte verbandmiddelen, pincetten en een schaar van de tray, legde die op het bedtafeltje en schikte de watten er op een rijtje naast.
Het leek bijna een stilleven, maar wel op een tafel waar kort tevoren nog een vaas op had gestaan.

Ik wilde er wat van zeggen, maar ze werd weggeroepen.

Voordat ze terugkwam had ik de hele boel bij elkaar geveegd en in een plastic zak gedaan die ik in m'n kastje had liggen.

Ze kwam terug, maakte haar excuses en begon een nieuw setje op tafel te leggen.
Het leek wel alsof ze niet eens door had dat ze dat al had gedaan.
Ik zei niets, om haar de kans zich te realiseren dat ze een grote fout aan het maken was.

'U bent zo stil', zei ze, nog steeds heel vriendelijk.
'Dat komt omdat ik iets zie gebeuren hier wat echt helemaal niet kan.'
Ze keek om zich heen.
'Ik zie niets.'

Dat leek me een goed moment om uit te leggen dat de tafel niet hygienisch schoon was, en ze dus een andere tray had moeten gebruiken met een steriele doek. Dat ik twijfelde aan het juiste transport van de instrumenten en of ze wel geschikt waren voor hun taak: geen infecties veroorzaken.

Dat het geheel een staartje had, dat mag duidelijk zijn.
Ze heeft zelf een melding gedaan, dus die fout zal ze nooit vergeten.



.