Niet gevangen, hoor....

Ik zie een hoop jonge mensen roepen dat de ouderen bezocht moeten kunnen worden, dat ze opgesloten zitten als criminelen.
Ze vinden dat ze voor ouderen op moeten komen, want we creperen weg zonder hun knuffels, we worden in onze vrijheid beperkt door de corona maatregelen.
Als ik het taalgebruik hoor, dan begin ik bijna zelfmedelijden te krijgen, maar ik heb toch eigenlijk meer te doen met diegenen die ons volk virusvrij proberen te krijgen en tegengewerkt worden door mensen die als een klein kind om contact roepen, omdat ze huidhonger hebben.
Dat ze nog geen zelfverwarmende zalf hebben uitgevonden die 'warme kusjes' heet!
Alsof ze hun kleine kindertijd nog niet zijn ontgroeid en nog niet op eigen benen hebben leren staan.

'Die ouderen gaan nog liever dood dan nog langer binnen te moeten zitten', kreeg ik te horen.
Verplaatst denken, noem ik dat, al is het meer 'misplaatst denken'.
Wie beslist wat ik liever wil? Ikzelf toch?

Ik ervaar niet dat het recht op vrijheid mij is ontnomen.
Dat zegt iemand die in het ziekenhuis voor behandeling in isolatie ligt ook niet, dat zegt iemand met een herpesinfectie die bij een kwetsbare baby wordt weggehouden ook niet, en dat zeiden mensen die in de oorlog schuilden voor de bomen zelfs niet.
Kinderen beseffen soms niet dat andere ouderen hun kinderen een leven lang of lang niet zien omdat ze geemigreerd zijn, of een jarenlange studie volgen in een ander land, of werk hebben, of een jaar gaan reizen.
Wat zijn die paar maanden?

Ik zie heel veel jongeren die zich proberen te verplaatsen in de psyche van een oudere, en dat doen ze heel lief.
Maar onderweg in het leven leer je het een en ander. Dus je kunt niet voor me denken. Onder normale omstandigheden ga ik ook niet naar de kroeg, of wat dan ook.

Natuurlijk zijn er ook mensen die absoluut niet zonder hun kinderen kunnen, die moeten hun eigen keuze maken.

Maar wat mij betreft is het leven een tocht naar onafhankelijkheid en dat houdt ook in dat kinderen en ouderen, en zelfs kleinkinderen en ouderen, een tijd zonder elkaar moeten kunnen.

Opgesloten zijn als een crimineel is heel wat anders dan verzorgd en verwend worden door lieve verzorgsters in een verzorgingshuis.
Denk daar maar eens over na.


P.s.
Jullie haddden ook kunnen bellen, appen, skypen, brieven en foto's sturen, liedjes aanvragen op de radio en een spandoek voor m'n raam hangen.
Maar het gaat je niet om mij, anders was je die 4 jaren daarvoor ook vaker dan 2 keer langsgekomen.
Ik denk zo, dat je een beetje bang bent voor het virus, en mamma nodig hebt om over je bol te aaien en te zeggen dat het wel goed komt, in plaats van een telefoontje te krijgen dat ik aan Covid ben overleden.
Toch?


.