Het lijkt zo eenvoudig om even een telefonisch consult te houden.
En volgens de meeste artsen die ik heb gesproken is het inderdaad een vlotte en meestal makkelijke manier om een patient te checken.
Gesprekken met patienten leveren een ander beeld.
De voordelen van het niet hoeven te reizen, lange gangen door te lopen en te wachten bij incheckbalies en in saaie wachtkamers wegen niet op tegen de gevoelens die de patient achteraf heeft.
Niet alles komt aan bod, omdat het gesprek te snel gaat, waardoor de angst bestaat dat de arts geen juist beeld heeft, en de kans bestaat dat de behandeling toch tekortschiet.
Het grootste probleem ligt bij de opening van het gesprek.
De arts treedt in het priveleven van de patient en vergeet dat de omschakeling naar de spreekkamer niet wordt gemaakt.
'Hoe gaat het met u?' is uiteraard erg vriendelijk en belangstellend. Maar voor chronisch zieke patienten ligt het antwoord midden in het bereik van automatisch gedrag. 'Oh, goed hoor.'
Het is heel belangrijk de patient uit zijn omgeving in de wereld van de arts te trekken, zodat er een bruikbaar antwoord wordt verkregen.
'Welke klachten hebt u de laatste tijd gehad?' of 'wat zijn momenteel de symptomen waar u mee te maken hebt?' nodigen niet uit tot automatische antwoorden, maar tot nadenken.
Probeer het maar eens.
Posten in dit blog zijn ondertekend door Syl of door Pat, de admin van PpiP, een organisatie voor patientenparticipatie in alle aspecten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten