Lena:
Het is ongeveer een jaar geleden dat ik reageerde op een oproep om je ervaringen te delen met een revalidatieprogramma.
In dat programma werd beweegadvies gegeven en werd een dieet voorgeschreven.
Omdat in onze groep allemaal oudere mensen mee deden vond ik het geen probleem om me aan te melden.
Het gebouw was makkelijk te vinden.
De ontvangst was heel leuk, met koffie en een broodje.
Er waren twee gespreksleiders, dacht ik.
Maar dat was niet zo.
Er was een gespreksleider en iemand die ons moest assisteren met.... een iphone!
Daar zaten we dus, met 15 ouderen in een kring, met een iphone in onze hand.
De meesten konden niet eens inloggen. Er was een mevrouw die helemaal niet goed kon zien en dus gelijk buitengesloten werd. Sommigen moesten een telefoon van een medewerker in het gebouw lenen.
Toen we eindelijk al die telefoons aan de praat hadden was er al bijna een half uur om. Dat was een kwart van de tijd.
Toen bleek de computer van de mevrouw de signalen van onze telefoons wel te ontvangen, maar niet over te brengen naar een groot scherm.
Het leek allemaal net op een groepstest. 'Misschien zit er wel ergens iemand te observeren hoe we reageren', ze de mevrouw naast me.
Uiteindelijk was de overdracht van computer naar het grote scherm ook geregeld.
We hadden inmiddels flink hoge verwachtingen, want zoveel tijd en zoveel moeite!!
Maar het enige waar we al dat gereedschap voor nodig hadden was dat de computer percentages berekende op basis van de door ons gekozen antwoorden.
We kregen drie multiple choice vragen, die dan in een mooi statistiekje op het scherm vertaald werden.
Complete onzin om dat te doen op basis van zo weinig mensen.
Ik denk dat als we gelijk waren begonnen bij binnenkomst, we de vragen mondeling of op een papiertje hadden kunnen beantwoorden, onze antwoorden geturfd hadden kunnen worden, en op een bord getekend hadden kunnen worden.
Dan waren we in tien minuten klaar geweest.
Wat me daarna opviel was dat ze alleen maar aandacht hadden voor de antwoordmogelijkheden die het meest waren gekozen.
Zelf vond ik het veel interessanter waarom mensen bv zich niet hadden gehouden aan het advies om minder zout in het eten te doen. Die hadden we misschien kunnen helpen....
Mijn advies aan die onderzoekers was dus ook zich eerst eens in te leven in de deelnemers.
Dan hadden ze een heleboel tijd gewonnen en waren we misschien ook minder in algemeenheden blijven steken.
Nu was het voor mij in ieder geval zonde van de tijd.
Het is ongeveer een jaar geleden dat ik reageerde op een oproep om je ervaringen te delen met een revalidatieprogramma.
In dat programma werd beweegadvies gegeven en werd een dieet voorgeschreven.
Omdat in onze groep allemaal oudere mensen mee deden vond ik het geen probleem om me aan te melden.
Het gebouw was makkelijk te vinden.
De ontvangst was heel leuk, met koffie en een broodje.
Er waren twee gespreksleiders, dacht ik.
Maar dat was niet zo.
Er was een gespreksleider en iemand die ons moest assisteren met.... een iphone!
Daar zaten we dus, met 15 ouderen in een kring, met een iphone in onze hand.
De meesten konden niet eens inloggen. Er was een mevrouw die helemaal niet goed kon zien en dus gelijk buitengesloten werd. Sommigen moesten een telefoon van een medewerker in het gebouw lenen.
Toen we eindelijk al die telefoons aan de praat hadden was er al bijna een half uur om. Dat was een kwart van de tijd.
Toen bleek de computer van de mevrouw de signalen van onze telefoons wel te ontvangen, maar niet over te brengen naar een groot scherm.
Het leek allemaal net op een groepstest. 'Misschien zit er wel ergens iemand te observeren hoe we reageren', ze de mevrouw naast me.
Uiteindelijk was de overdracht van computer naar het grote scherm ook geregeld.
We hadden inmiddels flink hoge verwachtingen, want zoveel tijd en zoveel moeite!!
Maar het enige waar we al dat gereedschap voor nodig hadden was dat de computer percentages berekende op basis van de door ons gekozen antwoorden.
We kregen drie multiple choice vragen, die dan in een mooi statistiekje op het scherm vertaald werden.
Complete onzin om dat te doen op basis van zo weinig mensen.
Ik denk dat als we gelijk waren begonnen bij binnenkomst, we de vragen mondeling of op een papiertje hadden kunnen beantwoorden, onze antwoorden geturfd hadden kunnen worden, en op een bord getekend hadden kunnen worden.
Dan waren we in tien minuten klaar geweest.
Wat me daarna opviel was dat ze alleen maar aandacht hadden voor de antwoordmogelijkheden die het meest waren gekozen.
Zelf vond ik het veel interessanter waarom mensen bv zich niet hadden gehouden aan het advies om minder zout in het eten te doen. Die hadden we misschien kunnen helpen....
Mijn advies aan die onderzoekers was dus ook zich eerst eens in te leven in de deelnemers.
Dan hadden ze een heleboel tijd gewonnen en waren we misschien ook minder in algemeenheden blijven steken.
Nu was het voor mij in ieder geval zonde van de tijd.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten