Ik merkte dat het me niets deed als er flink mis werd geprikt, en al snel koos ik de verpleegkundigen en leerlingen eruit die me nog niet hadden geprikt.
De hoofdverpleegkundige zag het eerst aan en kwam vervolgens vragen of ik het goed en leuk zou vinden om leerlingen en slechte priksters wat ervaring en zelfvertrouwen te bieden.
Dat leek me een prima idee. Was ik niet voor een prikje van een paar seconden een uur aan het reizen.
Het was fijn iets voor de verpleegkundigen en de afdeling te doen, mijn tijd goed te gebruiken. Doordat ik een stukje begeleiding van de leerlingen op me nam was er meer gelegenheid voor de verpleegkundigen de patienten tijd en aandacht te geven.
Het was in een tijd dat deze vorm van onderwijs nog niet werd gebruikt.
Misschien was ik wel de eerste die die rol op me nam, wie weet.
Het bracht in ieder geval de professor op het idee ook op andere vormen van onderzoek oefenpatienten in te zetten.
Toen nieuw, nu heel gewoon.
Posten in dit blog zijn ondertekend door Syl of door Pat, de admin van PpiP, een organisatie voor patientenparticipatie in alle aspecten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten