Student loopt mee.

Het is alweer ongeveer 24 jaren geleden dat er een zeer interessant project werd gestart om studenten verloskunde mee te laten lopen met een zwangere.
Het leek me leuk om mee te doen.
Tijdens eerdere zwangerschappen had ik gemerkt dat verloskundestudenten amper weet hadden van allerlei praktische zaken waar je als zwangere mee te maken krijgt. Daardoor was de neiging groot de controles alleen te richten op wat er in de boekjes werd genoemd.

Ik kreeg een jonge studente toegewezen en ik was blij dat het klikte.
Al gauw maakte ze deel uit van de hele ervaring op een leuke manier.
Daardoor leerde ze veel van allerlei kwaaltjes en speciale momenten.

Ik had eerder een kindje verloren 2 dagen na de geboorte en daardoor was de zwangerschap niet alleen een roze wolk. We hadden diepgaande gesprekken en het idee dat ze hierdoor anderen beter bij zou kunnen staan sprak me heel erg aan.
Omdat een eerder kindje was overleden, moest ik in het ziekenhuis bevallen en was ik tijdens de zwangerschap niet bij de verloskundige, maar bij de gynaecoloog in het ziekenhuis onder controle.
Haar ervaring werd daardoor verbreed, want tweemaal mocht ik bij een bevriende verloskundige gecontroleerd worden omdat de gynaecoloog op vakantie was.

Zo kon ze heel direct de verschillende wijzen van zorg observeren en vergelijken.

De afspraaak was dat ze al bij de allereerste wee gebeld zou worden en erbij zou blijven totdat de baby was geboren. Een lange tijd, maar tenslotte moeten aanstaande moeders en vaders dat ook doormaken.

Het was voor haar en voor mij een goede ervaring, die uitliep op een vriendschap.
Ik was bij haar afstuderen aanwezig en ze kwam regelmatig naar ons thuis om met de baby te spelen en te vertellen hoe het met haar ging.
Het leven ging door.

Onze wegen liepen uit elkaar.  Zij werkte en kreeg een relatie.
Ik was weer zwanger, had echter door familieomstandigheden geen kans een nieuwe studente mee te laten lopen. Zij kwam af en toe langs en soms kon ik haar advies geven hoe om te gaan met bepaalde aanstaande moeders of moeders in een moeilijke situatie.

Halverwege de zwangerschap bleek mijn kindje te zijn overleden. Waarschijnlijk door zuurstofgebrek tijdens een ernstige asthma aanval.
Het was een moelijke tijd, want mijn beste vriendin was ook in verwachting. Zij had ook al een kindje verloren en ik was bang dat haar ook iets dergelijks zou overkomen. Ik wilde haar niet lastig vallen met mijn verdriet en ik voelde me steeds meer geïsoleerd door mijn eigen wens me niet door het leven te laten kisten.

De klap kwam nadat ik mijn baarmoeder had moeten laten verwijderen.
Ik dacht dat ik redelijk hersteld was.
Zij was inmiddels getrouwd en was net bevallen.
Ze wilde dat ik naar een bevallingsfeestje kwam.

Het idee ineens tussen al die vrolijke mensen te zitten stond me van het ene moment op het andere enorm tegen. Ineens kwamen alle emoties op me af.
Ik had nooit zo goed begrepen waarom moeders van overleden babies even geen andere babies wilden zien. Ineens begreep ik het. Dat diepe verdriet, het moment dat je je diepste emoties niet meer kunt wegduwen. Ik was absoluut niet jaloers, maar werd intens geconfronteerd met alle gevoelens die ik een hele tijd had kunnen weghouden.
In plaats van een goede smoes te verzinnen was ik gewoon eerlijk.
Ik dacht dat zij als verloskundige me zou begrijpen.

Niets was minder waar.
Het was het einde van een leuke en vruchtbare vriendschap.

Nog eenmaal heb ik het haar proberen uit te leggen, maar ik kreeg alleen maar verwijten naar mijn hoofd. Ze wilde niets meer met me te maken hebben.

Zo is deze ervaring ook voor mij heel leerzaam geweest.